فیلمای اونا: یک نفر یا یک تیم مشغول نجات دنیا...

اونا در واقعیت: حمله به افغانستان،حمله به عراق،تشکیل القاعده،حمایت از عربستان در کشتار یمن و ....

فیلمای ما: ی مشت آدم روانی و معتاد که صب تا شب با هم جر و بحث میکنن، همه جا تیره و تاره همه چیز نابود شده اثری از امید و زندگی دیده نمیشه همه بدبختیم؛ در یک کلام: سیاه نمایی محض...

ما در واقعیت: سرباز ما بخاطر هموطنش،بخاطر همه دنیا در درگیری با قاچاقچیان به شهادت میرسه، سردار سلیمانی و نیروهاش بخاطر ایران،بخاطر همه دنیا کیلومترها دورتر از مرزهای وطن با داعش میجنگه...

الحمدلله تو فضای مجازیم بیکار نیستیم و هی تند تند پشت سر هم خبرای ناامید کننده و دلسرد کننده بین هم رد و بدل میکنیم...تو این شرایط جامعه نیاز به امید داره، نیاز به زندگی داره، آدم افسرده نمیتونه درست فکر کنه،نباید خودمون دست کم بگیریم، مشکلات همیشه بوده همیشه هست همیشه خواهد بود،ولی به فردایی بهتر امیدوار باشیم، فردایی که باید خودمون بسازیم...سعی کنیم به هم امید بدیم نه اینکه امید همدیگر رو تبدیل به ناامیدی کنیم...

اینو به یاد داشته باشیم که : امید نان روزانه ی آدمی است...