حضرت علی (ع) در نامه 69 خطاب به حارث همدانی می فرمایند:  به ریسمان قرآن چنگ زن و از آن طلب پند کن، حلالش را حلال، و حرامش را حرام شمار، به آنچه که از حق گذشته است تصدیق کن، از گذشته جهان براى باقى مانده آن پند گیر، زیرا بعضى از آن شبیه بعض دیگر است، و انجامش به آغازش مى پیوندد، و همه آن از بین رفتنى و از دست دادنى است. نام خدا را بزرگ دار در اینکه از نام خدا جز به حق یاد کنى. بسیار یاد مرگ و بعد از مرگ باش. مرگ را جز با شرط محکم و استوار آرزو مکن. از هر عملى که کننده اش آن را براى خود مى پسندد و براى مسلمین خوشایند نیست بر حذر باش. و از هر برنامه اى که در نهان انجام مى گیرد و در آشکار از آن شرم مى رود دورى کن. از کارهایى که اگر از کننده اش سؤال شود به انکار بر مى خیزد یا از آن پوزش مى طلبد بپرهیز. آبرویت را نشانه تیرهاى گفته هاى مردم قرار مده، و هر آنچه را شنیدى با مردم در میان مگذار، که همین کار بر دروغگویى کفایت مى کند، و نیز هر آنچه را براى تو مى گویند تکذیب مکن، که این گواه بر جهل است. خشم را فرو خور، به هنگام توانایى گذشت کن، و به وقت غضب بردبار باش، و زمان حکومت و قدرت چشم پوشى داشته باش تا عاقبت خوشى برایت باشد. از هر نعمتى که خداوند در اختیارت گذاشته به راه صلاح مصرف کن، و هیچ نعمت خداداده را به تباهى نبر، باید نشانه نعمت هایى که خداوند به تو داده در تو دیده شود.

نهج البلاغه نامه 69

برگرفته شده از وبگاه اهل البیت