رهائیت باید، رها کن جهان را 

نگهدار ز آلودگی پاک جان را

بسر برشو این گنبد آبگون را

بهم بشکن این طبل خالی میان را

گذشتنگه است این سرای سپنجی

برو باز جو دولت جاودان را

زهر باد، چون گرد منما بلندی

که پست است همت، بلند آسمان را

برود اندرون، خانه عاقل نسازد

که ویران کند سیل آن خانمان را

چه آسان بدامت درافکند گیتی

چه ارزان گرفت از تو عمر گران را

ترا پاسبان است چشم تو و من

همی خفته می‌بینم این پاسبان را

سمند تو زی پرتگاه از چه پوید

ببین تا بدست که دادی عنان را

ره و رسم بازارگانی چه دانی

تو کز سود نشناختستی زیان را

یکی کشتی از دانش و عزم باید

چنین بحر پر وحشت بیکران را

زمینت چو اژدر بناگه ببلعد

تو باری غنیمت شمار این زمان را

فروغی ده این دیده‌ی کم ضیا را

توانا کن این خاطر ناتوانرا

تو ای سالیان خفته، بگشای چشمی

تو ای گمشده، بازجو کاروان را

مفرسای با تیره‌رائی درون را

میالای با ژاژخائی1 دهان را

ز خوان جهان هر که را یک نواله

بدادند و آنگه ربودند خوان را

به بستان جان تا گلی هست،

پروین تو خود باغبانی کن این بوستان را

 

پروین اعتصامی

=============================

پانویس:

1)ژاژخائی: بیهوده گوئی

برگرفته شده از وبگاه شعر نو